Her ayrılık hoş bir vedayı hak eder!

 

Önce sözleriyle, bakışlarıyla mahkum etmeye başlar seni.

Ardından yargılanmaya, dışlanmaya, yok saymaya başladığını hissedersin.
 
Sen nerede, neyi yanlış yaptığını anlamak için kendi kendine çabalarken.
O, cümleleriyle her gün daha fazla ezmeye, küçümsemeye devam eder seni.
Onun için sanki hiç sevmediği bir yabancıymışsın gibi.
Yaptığı her hamleyle, sana hiç bir seçenek bırakmadan, hızla kaçınılmaz bir sona doğru taşır ilişkinizi.

İnanmak zor gelir ilk başta bu yaşadıklarına. 
Ama bir süre sonra gerçeği sen de kabullenirsin.
En hassas noktalarına aldığın o son darbelerle artık tamamen tükendiğini hissedersin.
 
Toplamaya çalışırsın, onun ilk başlarda sana yaşattığı o baş döndürücü, senin ayaklarını yerden kesen anılarını, ona tutunmuş olan o aç duygularını.

Bu sahnede rolünün artık bittiğini kabul edersin.
Müthiş başlayan gösteri sona ermiş, perde inmeye başlamıştır çoktan.
Dönüp  bakınca bu sahnedeki, kendini silerek sergilediğin o özel performansa,
Son bir alkış, bir teşekkür ya da hoş bir veda beklersin.
Ama sadece sessiz bir yalnızlık gelir yanına.
 
Belki de bir narsistle bir bağımlının eşleşmesidir, birlikte sergilediğiniz bu oyunun hikayesi!
 
Sen, seni bırakıp hiç gitmeyecekmiş gibi kendinden vazgeçerek, sevmişsindir onu.

O ise sanki hiç sevmemiş gibi, arkasında ne bıraktığına bakmadan bırakıp gitmiştir seni!
 
Haşim Arıkan

Fotoğraf : Unsplash / Max Ovcharenko