Haşim Arıkan

Bazen hiç beklemediğin bir anda, gelir bulur seni, hayatının en önemli deneyimi. Belki de senin artık onu yaşamak için hazır olduğunu hissetmiştir. Onu yaşayınca fark edersin, o çok önem verip, ruhunun en nadide raflarına dizdiğin objelerin değersizliğini. Onu yaşayınca, değişir beynindeki yılların oluşturduğu algılama kanalları. Onu yaşadıktan sonra, değişir retinana düşen bazı görüntülerin anlamları. Kimi zaman çok sevdiğin birini yitirdiğinde gelir bulur seni, hayatının flashback’i. Yaşadığın o tarifsiz acının içine gizlenmiştir. Önce yaşatır sana, ardından sessizce bekler seni; Kendini tamamen ona teslim etmeni, Ona karşı yıllardır kullandığın savunma kalkanlarını artık aşağıya indirmeni, Onu red etme, görmezden gelme gayretlerinden vazgeçmeni, Onu kabullenmeni. Bazen bir çok insanın düşünmek bile istemediği bir deneyimin içinden çıkıp bulur seni, hayatının en önemli deneyimi. Hayat adını verdiğin yolculukta ki en önemli zarflarından birini daha açıp, okumanın...

Neden korkuyorum bu kadar seni düşünürken... Seninle yaşadığımız mutluluk anlarını hatırlarken... Bizimle ilgili gelecek hayalleri kurarken... Zihnimde sürekli dönüp duruyor dünün artığı düşünceler. Neden geleceği kendi tarzlarında renklendirmek için bu kadar mücadeleciler. Ne zor bir şey, varsayım ve sonuçlardan hareketle bir gelecek hayal etmek. Onun hem dünden farklı olmasını arzulayıp, hem de o sanki o güne kadar bildiklerinin içinde gizliymiş gibi düşünmek. Bize aktarılmış yada bizim tarafımızdan kazanılmış deneyimler neden hep klavuzumuz rolündeler. Neden eski yargıların sürekliliği sağlamak için bu kadar çok istekliler. İnsanı ne çok yoruyor bu, düne bağlı düşüncelerin kendilerini sürekli geleceğe yansıtma mücadeleleri. Hareketleri, hep bir ileri, bir geri... Düşünüyorum. İnsan yoksa bir anılar kolleksiyoncusu mu? Hayata geliş nedeni deneyim biriktirmek mi? Soruyorum kendime. Geçmiş ölmeden yaşam kendini yenileyebilir mi? Aradığım gerçekler yoksa sözcük ve dü...