Haşim Arıkan

Düşünüyorum... Herşey ilk nerede ve ne zaman başladı! Beni yürüdüğüm bu yola ilk kim çıkardı, ileriye doğru kimler taşıdı? Kimler bana bugün söylediğim sözcüklerin suflelerini verdi? Nelerin toplamıyım ben? Hatırlayamadığım ama o toplama dahil neler var içimde? Yorgunum biraz... Sanırım yılların taşıdığı yorgunluk en sonunda beni de yakaladı. Nedense zihnim hep aynı yıllarda dolanıyor. Hep o aynı yorgun yüzle karşılaştığım yıllar! Sanki o yılların arasında kalan yıllar bir ekspresin durmadan geçtiği ara istasyonlar. Hızlı geçildiği için net olarak hatırlanmayanlar. Susuyorum... Bir yargılamanın sonuçlanmasını bekliyormuş gibi. Sanki içimde bir şeyler yıkılıyor. Yıkılan şeylerin yarattığı boşluğu hissediyorum. O boşlukta acı kokan, yarı görüntü, yarı sözcük parçacıkları uçuşuyor. İçimde bir ses bağırıyor, bu boşluğun adı “hayal kırıklığı” diye. Bu kelimeyi duymak hoşuma gitmiyor. Bence insan acının o ağır peçesini yıllar sonra kaldırabiliyorsa, mutluluğun yüzü ile karşılaşır. Bağırıyoru...

Yine dinlemekte olduğum parçanın, insana kendini sorgulatan sözlerine kendimi kaptırıp düşüncelere daldığım an da gelip buluyor beni. “Nasıl düşüneceğini değil, ne düşüneceğini öğreten bir eğitim sisteminin ürünüsün sen.” diyerek başlıyor her zamanki gibi sükunetle anlatmaya. “Bu sistemde öncelikle sana aktarılan verileri ezberlemen gerekir. Ne düşüneceğine dair her türlü bilgiye sahip olursun böylece. Ama o bilgiler sana nasıl düşüneceğinle ilgili hiç bir şey öğretmez. Hayat, o bilgilerin sende yarattığı yanılsamalarla akıp giderken, bir gün, içinde güçlü bir ses yükselmeye başlar. Seni, bir şeyi gerçekleştirmek, bir şeyi başarmak, bir katkıda bulunmak için çağırmaya başlar sürekli. O sesi duymaya başladığın an, hayatın anlam safhasına gelmişsin demektir. Bu çağrı yalnızca senin hissedebileceğin, senden başka hiç kimsenin sana anlatamayacağı bir şeydir. Düşünmeye başlarsın hayata geliş amacının ne olduğunu, senin kim olduğunu. Neyi gerçekleştireceğini, evrenin o mükemmel kurgu...

Korkuyor musun? İçinde hapsolduğun, hücre parmaklıkları olmayan, kapısında kilidi bulunmayan bu hapishaneden kaçıp kurtulmaktan. Düşüncelerini değiştirdiğinde seçeneklerinin değişmesi mi korkutuyor seni? Yoksa seçeneklerini değiştirdiğinde hayatının değişmesi mi! Hiç birine tutunamadığın iki dünya arasında bir sarkaç gibi sürekli gidip gelmek mi sence en iyisi? Bir içindeki dünyaya, bir dışarıdaki dünyaya... Düşündün mü hiç? İnsan sürekli geçmişin beyninde bıraktığı ayak izlerini takip ederek farklı bir geleceğe ulaşabilir mi? Otomatikleşmiş, önceden kolaylıkla tahmin edilebilir duyguları ve düşünceleriyle "ben hayatı dolu dolu, dibine kadar yaşadım/yaşıyorum" diyebilir mi? Söyler misin? Her gün aynı duyguları tekrar, tekrar deneyimleyip, seçim yapma yetini her gün biraz daha yitirirken, arzuladığın şeylere ulaşabilir misin? Bağımlılıkların yüzünden, bir türlü sona erdiremediğin ilişkilerle, isteyipte yapamadığın tercihlerle yaşamaya devam ederken "ben mutluyum" di...

Düşündün mü hiç? Enerjini daha çok hangisi için harcıyorsun? İstediklerini gerçekleştirebilmek için mi? İstemediklerini kendinden uzak tutabilmek için mi? Tatiller sence neden mutlu ediyor acaba seni? Sana sürekli ertelediklerini, isteklerini gerçekleştirme şansı verdiği için mi? Katlandıklarından, tolere ettiklerinden seni uzaklaştırdığı için mi? Zaman zaman aklına takıldığı oluyor mu hiç? Seni her sabah yatağından neyin uyandırdığı. Nereye doğru gitmekte olduğun. Bu hayatın ne için yaşandığı. Sorguyor musun hiç kendi kendine? Gerçeklerin neden senin hayallerine bir türlü uymadığını. Yaşamının bir yerinde birşeylerin hiç değişip değişmediğini. Görüşünü bulanıklaştıran anılarının hangileri olduğunu. Ara sıra yoğun bir istek hissediyor musun içinde? Bağımlılıkların müdahalesi olmadan, nefret olmadan, sınama olmadan, kalbini gerçek duyguların enerjisine açmak için. Bedenini gerilimden arındırmak için. Düşüncelerinin beyninde ateşlediği fırtınadan kendini kurtarıp; ...

“İyi olmak için son şansım bu.” dedi gözlerinden akmakta olan yaşları silerken. ” O bugüne kadar kadar başıma gelmiş olan her şeyin tam tersi. Geçmişimi silebilmek için, her gün iyi biri olmaya çalışıyorum. Ama nasıl iyi ve yeni bir kişi olacağımı bilmiyorum. Yeni bir stil öğrenen dansçı gibi beynimi sürekli buna şartlandırıyorum. İyi biri olmalısın diyorum kendime. Bunu yapmalısın, bunu öğrenmek zorundasın...” “Neden çıktın karşıma” dedi gözlerinden akmakta olan yaşları silerken . “Tam da artık bir daha olmayacak dediğim bir zamanda. Sanki benim için bir test gibi. Korkuyorum... Bir kez daha geriye doğru kaymak istemiyorum. Sen benimleyken kendini güvende hissetmek için beni kontrol etmek, benden daha fazlasını almak istedikçe ben kendimi bir kez daha tehdit altında hissediyorum. Herşeyi ardımda bırakıp kaçmak istiyorum. Korkuyorum...” “Bence aşktan çok fazla şey bekliyoruz.” dedi gözlerinden akmakta olan yaşları silerken . “Birbirimizi seviyoruz ama sürekli birbirimizin e...

Kimi zaman zor olanı seçmiştir içindeki söz dinlemeyen o yaramaz çocuk. Onu elde edebilmek için, ne nefesler tüketir, ne diller dökersin. Zaman akıp gider, sen onun hayaliyle oradan oraya sürüklenirsin. Ona ne tam dokunabilir, ne de ondan vazgeçebilirsin. Bir gün gelir, beynine gelip saplanır o hain kelime ile başlayan cümle..... Bazen de yanıbaşındadır, ama onun senin için artık bir anlamı kalmamıştır. Tükenmiştir aslında çoktan arzuların, ama seni mutlu edecek daha iyi bir seçeneğin olmadığını düşündüğün için bir türlü ondan vazgeçemezsin. Güvende hissettirir sana kendini o yıllardır ezbere bildiklerin. Öte yandan zaman zaman gelir saplanır beynine o hain kelime ile başlayan cümle..... Gün olur belki biraz mahsun, belki de biraz mağrur, alırsın yüreğini yeniden koynuna, şimdiki zamana ait cümlelerinin eski efendisi birinci tekil şahısa dönersin. Toplarsın yavaş yavaş etrafa saçılmış kullanım süresi bitmiş duygularını. İçine tıkıştırdığın çöpe dönüşmüş duygularınla çıkarken, kapıyı y...