Haşim Arıkan

Tam kapıdan çıkmak üzereyken her zaman ki o nefret ettiği sorusunu yöneltmişti ona. “Ne düşünüyorsun?” O da hiç bekletmeden yapıştırmıştı klasik cevabını.”Hiç bir şey” Kapanan kapısının sesi kulağına ulaştığında, keşke diye geçiriyordu aslında içinden. “Keşke! Hiç bir şey düşünmemeyi başarabilsem. Hiç bir şeyi sorgulamıyor, hiç bir şeyi, hiç bir şeyle karşılaştırmıyor, hiç bir şeyi değiştirmeye çalışmıyor, hiç bir beklentim olmadan, hiç bir sonuca ihtiyaç duymadan, hiç bir şey olmaya çalışmadan yaşıyor olabilsem... Onunla tanıştıkları o ilk günü anımsadı. O güne kadar onun için hiç bir şey ifade etmeyen birinin o günle birlikte nasıl da bir an da onun her şeyi haline gelişini. Onun kendisini etkilemesine izin verişini... Herşey bir an da gelişmiş. Yaşadıklarının adına da birlikte büyük bir keyifle “ilk görüşte aşk” etiketini koyuvermişlerdi. Arzuları zihinlerinde zaman kaybetmeden hemen birer model oluşturmuş, ikisi de o modellerin içine farkına bile varamadan hapsolmuştu. Sevgiliydi ...

Doğumun, ölümün, kederin anlamını bilmek isteyen benken. Acıyı çeken, üzülen, mutsuz olan benken. Neden bana beni anlatacak birilerine duyduğum bu ihtiyaç! Düşünüyorum... Acaba hayatı benim adıma yorumlayacak bir bilge, bir guru gerçekten var olabilir mi ? Konuşsa, anlatsa, bana neler söyleyebilir ki? Kendi söylemek, anlatmak istediklerinden gayri. Peki ya ben! Ben, kendi kendime öğrenmeyi seçersem, öğreneceklerimin bir sınırı olabilir mi? Neden bu kadar zor geliyor bana kendi kendimin ışığı olabileceğime inanmak? Neden kendimin hem ustası hem çırağı, hem öğrencisi hem de öğretmeni olabileceğimi bir türlü kabul edemiyorum? Yoksa artık hayatı araştırmayı, keşfetmeyi, anlamayı bıraktığım için mi başka birilerine duyduğum bu ihtiyaç! Düşünüyorum... Acaba ilk ne zaman ezberci bir makina olmayı, kendi hikayesi olan, mutlu ve yaratıcı bir insan olmaya tercih ettim? Masumiyetin bana verdiği o sıradışı güveni ilk ne zaman yitirdim? Kollektif olan tarafından emilip, sıradanlığın içinde kendimi ...