Adına “Hayat” denilen büyük armağanın sana neden
verildiğini!
Dünya sahnesine inip, bu bedeni üzerine neden
giydiğini!
Sana da bir rol verilen bu muhteşem sahnede,
kimlerin hayatına dokunmak, hangi yolları izlemek, neleri gerçekleştirmek,
varlığınla, eylemlerinle, sevginle nelere anlam, değer katmak için seçildiğini!
Sahnede var olduğun sürece sen de herkes gibi
hiç durmadan ileriye doğru yürüyeceksin.
Ve kendini sürekli yol ayırımlarında, bir seçim
yapmak zorunda bulacaksın.
Seçtiğin yollar her zaman kısa ve kolay
olmayacak. Mutlu bir hedefe varamayan yollar, seni daha fazla yoracak.
Hayatını esas şekillendirenlerse, hiç hesapta
yokken kendini ansızın bulduğun yol ayırımları ve bu yol ayırımlarında yaptığın
seçimlerin olacak.
Sahnedeki rol arkadaşların da sana, tıpkı senin
gibi, ancak kendinde olanı verebilecek.
Herkes gibi, sen de insan olmanın bütün
hallerini içinde taşıyacaksın.
Herkes gibi, sen de ne tam günahkar ne de
tamamen günahsız olacaksın.
“Neden çıktın karşıma” dedi gözlerinden akmakta olan yaşları silerken. “Hem de tam artık bir daha olmayacak dediğim bir zamanda. Sanki benim için bir test gibi! Korkuyorum! Bir kez daha geriye doğru kaymak istemiyorum. Sen benimleyken kendini rahatlatmak için beni kontrol etmek, benden daha fazlasını almak istedikçe ben kendimi bir kez daha tehdit altında hissediyorum. Her şeyi ardımda bırakıp kaçmak istiyorum. Korkuyorum...”
