Kayıtlar

Mayıs, 2009 tarihine ait yayınlar gösteriliyor

Aynı hatayı daha soylu işlemen neyi değiştirir ki?

Resim
O haksız olduğunu bildiği için, düşünmek istemiyor.
Sen ise kötü olduğuna inandığın düşünceleri sürekli kafandan kovuyorsun.
O sürekli sorumluluklarından kaçıyor.
Sen ise bütün sorumlulukları hiç düşünmeden üzerine alıyorsun.
O hiç bir zorluğa tahammül etmek istemiyor.
Sen ise her şeye tahammül etmeye hazırsın.
O duygularına ne pahasına olursa olsun pay tanıyor.
Sen ise duygularını her yaşadığın sorunda feda etmekten kaçınmıyorsun.

Aslında onunla aynı hatayı paylaştığını görmüyor musun?
Sen de onun gibi "asıl gerçeği görmeyi red ediyorsun"

Neden kendine, kendini onu sevdiğin kadar sevme izni vermiyorsun?
Yoksa, ne kadarına tahammül edebileceğinin, sınırını mı görmek istiyorsun?
27 Mayıs 2009
Haşim Arıkan

Artık bir karar vermelisin...

Resim
Acıdan kaçarak mutluluğa ulaşamazsın.
Karanlıktan kaçarak aydınlığa.
İstediklerine ulaşmanın yolu negatiflerinden kaçmak değildir.

Artık bir karar vermelisin.

Acıdan mı kaçmak istiyorsun?
Mutluluğa mı ulaşmak istiyorsun?
Sürekli lanetlediğin bir yaşamdan mı kaçmaya çalışıyorsun?
Hayatını dileğin gibi yaşamak mı istiyorsun?
Var oluşa negatiflerden kaçarak ulaşamazsın.

23 Mayıs 2009



Sevilmek, örnek gösterilmek mutlu olmak için yeterli miydi?

Uzun zamandır kendini yorgun ve huzursuz hissediyordu. En sonunda bir Pazar gününü, izin günü ilan ederek kendini boğazın kenarındaki çay bahçelerinden birine attı. İnsanlar sokaklara akmaya, sözcükleri havada uçuşmaya başlamadan , sessizliğin ve yalnızlığın lüksünü yaşamak, muhteşem üçlü adını verdiği, simit-peynir-çaydan oluşan kahvaltısının tadını çıkarmak istiyordu.

Bugün, kendisi dışındaki hiç bir yükünü, ruhuna yüklemeden sadece kendi varlığını hissetmek istiyordu. Beyninin içinde bir süredir dolanan, bugüne kadar anlamlı cümlelere dönüşmelerine izin vermediği o doğum sancısı çeken düşünceleri hiç düşünmeden. Korkuyordu bu düşüncelerden. Onlara izin verdiğinde beyninde oluşturacakları cümlelerden. Öte yandan ise tuhaf bir şekilde onları duymak için de sabırsızlanıyordu. Tam daha bu düşüncelere yeni dalmışken, beyninin orta yerine gelip saplanan bir soru cümlesi, onu biranda koparıp aldı bu düşüncelerinden.

Mutlu muydu?

Ne kadar anlamsız bir soruydu bu! Tabi ki mutluydu. Herşey müke…

Hoşçakal...

Resim
Amaç dolu bir ömür.
Esir alınamayan bir inanç.
Önüne çıkarılan bütün engellere rağmen asla vazgeçilmeyen bir kararlılık.
Başarıların dünyası.
Bir sembol.

Buradan kardelenlerle uğurlanırken,
Ben inanıyorum ki orada da alkışlarla karşılandın.
Kendine seçtiğin o zor rolü büyük bir başarı ile tamamlamış olmanın gururuyla.

Ruhun şad olsun.

20 Mayıs 2009

Hiç acı yaşamadan, mutluluk için gerekli beceriye ulaşılabilirmiş gibi...

Yoğun geçen bir günün akşamında daha, ağır adımlarla iskeleye doğru yürürken, her akşam yaptığı gibi, bir yandan da fark ettirmeden sağından, solundan geçip gitmekte olan insanların yüzlerini inceliyordu.
Bir çoğunun bakışları yorgun ve acı dolu, yüzlerin de ise bu acıların nedenlerini bilmekten kaçınma ifadesi vardı. Sanki kendilerine acı veren bir role soyunmuş ve bunu inkar ediyorlardı. Yaşadıklarının içindeki esas gerçeği yok sayarak, onları hiç yaşanmamış kılmayı arzuluyorlardı. Yaşadıkları acıya ismini koymaları, ona katlanmak zorunda olup olmadıklarını sorgulamaları sanki yasakmış, hiç acı deneyimlemeden, mutluluk için gerekli beceriye ulaşılabilirmiş gibi. Aralarında sürekli konuşuyorlar ama birbirlerine hep aynı ızdırap yüklü cümleleri tekrarlıyorlardı, o cümlelerin her tekrar edilişinde kendilerini daha da sıkı bağlayan kalın zincirlere dönüştüklerini fark edemeden. Yorgundu hep yüzleri bir çoğunun. Sanki seçmedikleri yükleri taşıyormuş, hak etmedikleri cezaları çekiyormuş, r…

Ya o doğru kişi değilse!

Yüreğimdeki bir yığın enkazın altında sıkışmış bir duygu, yıllar sonra yeniden baş veriyor. Bunca yıldan sonra, birini düşündüğümde ilk defa bir gelecek hissediyorum. Düşüncelerim, duygularım birbirinden ayrılmıyor. Bedenim yıllar sonra ruhumun üzerinden bir ipek gibi yavaşça kayıyor. Yıllardır özenle içinde sakladığı ruhu çırılçıplak ortada bırakıyor. Ruhum yıllar sonra yeniden huzurla tanışıyor.
Ve ben… Bu defa geçmişe ait hiç bir acının onu yaşamama engel olmasına izin vermiyorum. Bu defa sonunda beni neyin beklediğini sorgulamıyorum. Bu defa yaşayacaklarımdan korkmuyor, sonuna kadar gitmek istiyorum. İlk defa sonu bugüne kadar yaşadıklarımdan farklı olmasa bile, bütün yaşadıklarımı seveceğimi, onları asla değiştirmek istemeyeceğimi hissediyorum.

Bu paragrafın ardından gözleri okuduğu kitabın satır arasına takıldı kaldı. Yanaklarından süzülmeye başlayan gözyaşlarını eliyle yavaşça sildi. Okuduğu bu satırların, ruhunun karanlık odasındaki yaktığı ışığı, bu defa hemen söndürmedi. Aydın…

Mutlu olma cesareti...

Senin gibiyim.
Sessiz görünsemde, düşüncelerim akmaya devam ediyor benim de beynimin içinde.
Bende artık hayattan hiç bir şey beklemiyorum.
Kendimi yalnız ve terk edilmiş gibi hissediyorum.

Aynı zamanda aynı mücadeleyi veren iki yalnız varlığız seninle.
İkimizinde sessizliğinde aynı itiraflar saklı.

Işığın yada karanlığın olmadığı anlamsız bir boşlukta.
Yok olmayan ama yerinde de durmayan tuhaf bir sisin ortasında.
İsteyerek sürdürülen bir sürgünün yalnızlığı bu yaşadığımız.

Sana benziyorum.
Ben de senin gibi içimdeki en güçlü duyguları ustaca sahteleştirip yok ediyorum.
Ben de aslında gerçek olmayan şeyleri gerçekleştirmek için mücadele ediyorum.
Ben de uzanıp alınmamış, tatmin edilmemiş duygular düzeyinde yaşıyorum.
Bende senin gibi iyileşmelerine izin vermediğim yaralarımı yorgun şefkat anlarımla tımarlıyorum.

Ben de suçluyum. Tıpkı senin gibi.
Yaşadığım bu çaresizlik duygusunun bana öğretilmesine izin verdiğim için,
Hissetmediğim bir hayatı sahte olarak yaşadığım ve buna razı olduğum için,
Elde ed…

Dün, bugün, yarın...

Resim
“Dün, bugün, yarın” üçgeni içine sıkıştırdığımız zaman, bizi dünden uzaklaştırırken, aynı hızla da yarınlara doğru yaklaştırıyordu.
Yaşananlar, bugün olduğunda, birer anıya dönüşüp düne takılırken, yaşanmak istenenler hayallere asılı bugünden yarınlara doğru uçuşuyordu.
Dün bugünün korkusu, yarın bugünün umudu olmaya soyunduruldu.
Dünden bugüne sızan korku, yarının umutlarının arasına sessizce kuşkuyu saldı.
Kuşku, inancı boğdu, tüm zehirini an’a akıttı.
Zehirlenen an, umutlarını yitirip, telaşla, bugünü, düne ve yarına iyice bulaştırdı.
Dün, bugünü, eğer farklı bir şey yaparsa hiç bir şeyin bir daha eskisi gibi olamayacağıyla korkuttu. Yarın ise farklı bir şey yapmazsa herşeyin yine düne benzeyeceğiyle.
Korkunun iyice esiri olan bugün, telaş içinde yarınlardan aldığı “hayalleri” hızla öğütmeye, onları “asla olamayacaklar” listesine kaydetmeye başladı.
Yarının bilinmeyen mutlulukları, dünün bildik acılarına yenik düştü.
Seçilmiş yalnızlıklar, öğrenilmiş çaresizliklere dönüştü.
O gün …