1 Haziran 2009

Keşke hayatımda geldiğim bu noktaya pek çok insanı incitmeden gelebilseydim.

''Keşke hayatımda geldiğim bu noktaya pek çok insanı incitmeden gelebilseydim.''

Zaman, zaman aklıma gelir, bir yerlerden beynime kazınmış olan bu söz.

Düşünürüm; insanın, ancak diğer insanlarla olan ilişki potansiyeline göre varolabildiğini. “Ben” olabilmek, "ben" i keşfedebilmek için, mutlaka bir “sen” in de var olması gerekliliğini. İnsanların birbirlerinin hayatları üzerinde öngörülemeyen o etkileşimi. Evrenin bu noktada, kendi içindeki o muhteşem kurgusunun nasıl kusursuz işlediğini. Herkesin hem "ben" i, hem de "sen" i aynı anda nasıl bu kadar mükemmel oynamayı başarabildiğini.

Gülümserim; beni, bana hatırlatan, öğrenmem gerekenler için hayatımda öğretmen rolünü üstlenen tüm insanların, hayalimde canlanan o görüntülerine. Bir kısmı ile bilerek yada bilmeyerek birbirimizi incitmiş olsak da. “Ben ancak sizin sayenizde var olabildim” diyerek, beni var ettikleri için, teşekkür ederim. İçten içe, sevgimi, şükranlarımı sunarım hepsine.

Kendimi ve hayatımı bağışlamanın hazzı sarar bu anlarda bütün benliğimi.
Gerçekten var olmanın, özgür olmanın keyfini hissederim gülümserim kendime.
Sevgiyle...

31 Mayıs 2009

4 yorum:

Tibet'in annesi dedi ki...

incittiğim insanlar beni ben yaptı belki de.
ya da beni incitenler...

şimdi ben ben oldum ya...

yeter...

beenmaya dedi ki...

mümkün mü diye düşündüm ama değil ne yazık ki sana uymayan, kabul etmediğin birşey bir başkasını incitebilir...

Fatih Altay dedi ki...

Baskalarını mutlu etmek bu soyledıgın kendi mutlulugundan ödün vermek.. onlar incinmesin derken kendini kanatmak..

cecil dedi ki...

keşke ler değil birdahaki seferler olsa ..... dahamı güzel olurdu sanki hayat....

Öne Çıkan Yayın

Bu dünyaya asla öylesine gelmedin. Ve bir gün asla öylesine veda edip gitmeyeceksin...

Düşündün mü hiç? Seni her sabah yatağından neyin uyandırdığını? Hergün nereye doğru, neden gitmekte olduğunu? Bu hayatın ne için yaş...