Ana içeriğe atla

İkimizin de sessizliğinde benzer itiraflar saklı!


Ben de senin gibiyim.

Sessiz görünüyor olsam da, benim de düşünceler bir nehir gibi akmaya devam ediyor sürekli zihnimde.

Aynı gökyüzünün altında, farklı bedenlerde, benzer mücadeleyi veren iki yalnız varlığız biz seninle. 
İkimizin de sessizliğinde benzer itiraflar saklı!

Ben de küsüyorum çoğu zaman dünyaya, kendini her zaman beni mutlu etmeye adamadığı için. Ben de çoğunlukla kendimi büyük bir kalabalığın ortasında, yalnız ve terk edilmiş gibi hissediyorum.

Sanki;
Işığın ya da karanlığın olmadığı anlamsız bir boşlukta.
Yok olmayan ama yerinde de durmayan tuhaf bir sisin ortasında,
İsteyerek sürdürülen bir sürgünün yalnızlığı bu yaşadığımız.
Ben de içimdeki güçlü duyguları ustaca bastırıp, onları yok sayıyorum.
İnatla gerçek olmayan şeyleri gerçekleştirmek için sürekli mücadele ediyorum.
Uzanıp alınmamış, tatmin edilmemiş duygular düzeyinde yaşayıp, iyileşmelerine izin vermediğim yaralarımı yorgun şefkat anlarımla tımarlıyorum.

Suçluyum ben de aslında;
Yaşadığım bu çaresizlik duygusunun bana öğretilmesine izin verdiğim için,
Hissetmediğim bir hayatı yaşadığım ve buna razı olduğum için,
İçimdeki ben' i cesurca ortaya çıkarmak, sergilemek yerine, inatla, olmadığım, benden beklendiğine inandığım birine kendimi benzetmeye çalıştığım için.

Elde edebileceğim ya da yok edebileceğim tek mutluluğun, kendi mutluluğum olduğunu bir türlü kabul etmediğim için,
Kendi mutluluğumun asıl itici gücünün, “ben” olduğumun hala farkına varamadığım için,

Mutlu olma cesaretini bir türlü gösteremediğim için…

Haşim Arıkan


Fotoğraf: Pexeis / Cottonbro Studio

Yorumlar

lyrá dedi ki…
Yazılarınızı özlemişim.. Eski satırlarınız hep aklımda, hayatıma çok renk kattı. Yeniden sizi keşfetmek çok güzel oldu. Hepimiz gizli saklı birer kutuyuz; içeride bahar yaşarken, dışarıdan bakana kış ayı gibi görünüyoruz..
MeaCulpa dedi ki…
Yorumunuzu yüzümde kocaman bir gülümseme ile okudum. Çok teşekkürler benim için çok değerli bu yorumunuz için. Ben de eski okurlarımın sesini duymayı özlemişim. O dönem çok özel bir dönemdi sanırım hepimiz için. Özlüyor muyum? Kesinlikle özlüyorum! Sevgilerimle...
lyrá dedi ki…
o zaman yeniden merhaba 🧚‍♀️ Satirlarinizda hep o eski duyguyu bulmak, yeni hayallerle yola devam etmek harika…💐

Popüler Yayınlar

İnsanlar karşısındakilerin sözlerine değer vermezlerse, gerçekler onlara o sözlerden daha yüksek sesle konuşmaya başlar...

Zamanın adının daha zaman olmadığı zamanlardı o zamanlar. Çok azdı yeryüzünde, kendisine “insan” adı verecek olan canlılar. O zamanlar hepsi Adem ve Havva’dan olma birer masum canlıydılar. "Kardeştiler , arkadaştılar, akrabaydılar,   dosttular" Zaman dedikleri şey akmaya başladı. Çoğaldılar. Dünyanın dört bir yanına dağıldılar.

Bu dünyaya asla öylesine gelmedin. Ve bir gün asla öylesine veda edip gitmeyeceksin...

Düşündün mü hiç? Seni her sabah yatağından neyin uyandırdığını? Her gün nereye doğru, neden gitmekte olduğunu? Yaşadığın hayatın ne için yaşandığını? Varlığının yaşamın bir yerinde, bir şeyleri hiç değiştirip değiştirmediğini? Adına yaşam denilen bu büyük armağanın sana neden verilmiş olabileceğini? Düşündün mü hiç? Bugüne kadar acaba kimlerin yaşamlarına dokundun? Bu dokunuşlarınla onların hayatında neleri değiştirdin? Sevginle nelerin değerini çoğalttın? Kimlerin seni gördüğünde içi neşeyle doldu? Kimlere her zaman sevip, anlamlarını hiç bir zaman değiştirmek istemeyecekleri neleri sen yaşattın? Kimlerin kendilerini açığa vurabilmelerine, gerçekte kim olduklarını anlayabilmelerine sen yardım ettin? Kimler senin mutluluğunu görüp, kendi mutlulukları için cesaretlendi? Kimler senin sayende kalplerindeki gerçek duyguların o muhteşem enerjisini hissetti? Düşündün mü hiç? Varlığınla, eylemlerinle dünyada nasıl bir fark yarattın? Hangi gerçekliklerin yaratılışında sen ...

Bu aralar ne çok ihtiyacım var...

Bu aralar ne çok ihtiyacım var susmaya, yalnız kalmaya. Her şeyden, herkesten uzaklaşmaya. Kendimle başbaşa bir yolculuğa çıkmaya. Onunla arkadaş olup, birlikte uzun yürüyüşler yapmaya. Çatışmadan, çekişmeden onu anlamaya çalışmaya. Bu aralar ne çok ihtiyacım var sessizliğe. Yüreğimle, beynimi yeniden bir araya getirmeye. Güçlü görünmeye çalışmak yerine kendimi güçlü hissedebilmeye. Hiç bir şeye yetişmek için acele etmemeye. Hiç bir şey için mücadele etmemeye. Hiç bir şey için kendimi zorunluymuş gibi hissetmemeye. Bu aralar ne çok ihtiyacım var hareketsizliğe. Bedenimin peşinden koşmaktan yorulan ruhumu, bedenimle yeniden bütünleştirmeye. Zihnimde biriken tortular beni sessizce terk ederken, yüreğimin yenilerin heyecanı ile titremesine. Bu aralar ne çok ihtiyacım var kendime... Sanki ilk defa karşılaşıyormuşuz gibi, onu tanımsız, kuralsız, koşulsuz görebilmeye, dinleyebilmeye. Ona olan sevgimi yüreğimde hissedebilmeye. Mutluluğum için kendimi yeniden harekete g...