Haşim Arıkan

Lisedeyken bir şey anlatmak istediğinde ve iyi anlatamayacağını gördüğünde hikayeleştirirdin. Şimdi de bunu yapabilirsin. - Anladım. - Bekliyorum, ben bir kahve alacağım. Sen de o sırada kur hikayeyi. - Geldim anlat bakalım neden keyfin yok senin. - Bak, en çok istediğin hayal ettiğin şey ne? - Bunu biliyorsun zaten. Bir bebek. - Peki hikaye başlıyor. Bir gece yatağında uyurken uyanıyorsun. Etrafına bakıyorsun. Kendini tuhaf hissediyorsun ama bir neden bulamıyorsun o an. Akşam yemeğini biraz fazla kaçırdım diye düşünüyorsun. Ve o an mucize gerçekleşiyor. Tanrı ete kemiğe bürünüp karşına dikiliyor. Sersemliyorsun ne olduğunu anlamıyorsun korkuyorsun. Ama bağıramıyorsun ve kaçamıyorsun. Tanrı seninle konuşmaya başlıyor. “ Sana bir yük vereceğim ve bu yükü soru sormadan yargılamadan benim için taşıyacaksın.” Diyor. İtiraz ediyorsun ama Tanrı devam ediyor. “Ben Tanrı’yım ve seni ben yarattım, itiraz etme seçeneğin yok. Bu yük artık senin” diyor. Cevap veremiyorsun. Ve tanrı devam ediyor. “...

Hiç gerçek bir öğretmeniniz oldu mu? Sizi saf ve yontulmamış bir mücevhermiş gibi görüp, bilgelikle onurlu bir bir ışıltıya dönüştürmek isteyen? Ölmekte olan bir dostunuz size bilmeniz gerekenleri anlatmaya çalışsaydı? Bu sohbet hiç bitsin ister miydiniz acaba? Mitch Albom’um “Öğretmenim Mori’yle salı buluşmaları” isimli kitabı işte tam böyle bir şey. Yaşlı profesör Mori’nin hayatındaki son sınıfı, tek öğrencisi Mitch ile her salı kahvaltıdan sonra hayatın anlamı üzerine kişisel deneyimlerine dayanan derslerini anlatıyor. Bu ikisinin de son tezleri aslında. Yaşamakta olan adamın, birlikte hazırladıkları ilk tezin aksine, bu kez tezi bir an önce bitirmek gibi bir çabası yok. Bu tez hiç bitsin istemiyor. İki dost, yaşam, aile, evlilik, toplum, merhamet, ölüm, korku, açgözlülük, yaşlanma ve anlamlı bir yaşam felsefesi üzerine içtenlikle konuşuyorlar. İşte size onların, bu muhteşem kitaptaki, muhteşem sohbetlerinden küçük, küçük alıntılar. Pişmanlıklar “Mitch kültürümüz bizi ölüm anı gelme...