Düşüncelerimle, hayatımın arasındaki o güçlü ilişkinin farkına ben çok geç vardım!

Önce;

Gördüklerimi, duyduklarımı, hissettiklerimi, 

Kısacası yaşadığım deneyimleri tanımlayıp, dünyaya, hayata, kendime dair zihnimde, anlamlar, yargılar, şablonlar, inançlar yarattım.


Sonra;
Yaşadığım her yeni deneyimi bu bilgilerle tekrar, tekrar özdeşleştirip, zihnimin yarattıklarını onlara da doğrulattım.


Bir süre sonra artık yaşadığı her şeyi bu sabit veriler aracılığıyla tercüme eden, zihnindeki hapishanede sıkışıp kalmış bir tutsaktım.

Ne olduğumu, kim olduğumu, gerçek doğamı, nasıl bir potansiyele sahip olduğumu unutarak girdiğim bu hapishaneden, 

Bunların hiç birini hatırlamaya çalışmadığım, hayatımın kontrolünü tamamen zihnime bırakıp, onun bana gösterdiklerini artık sorgulamadığım için çıkamadım.


Oysa hayatın bana sunmakta olduğu sonsuz olasılıklara, benim için imkansız olanlara, mucizelere belki de sadece bir düşünce mesafesi uzaklıktaydım!


Farklı olanı görebilmek için zihnimin yarattıklarına ihtiyacım olmadığına, 

Hiç bir sınırı olmayan bilinmeyeni, bildiklerim aracılığıyla kavrayamayacağıma, 

Kendimi inandırmak için hiç çabalamadım.

Geçmiş ve geleceğin aslında sadece benim zihnimde mevcut olduğunu, 

Hep unuttum, sürekli ıskaladım.

Anıların elini kolunu bağladığı zihnimin etkisinden kendimi kurtarıp, hayatın canlılığını, doğallığını, tazeliğini yaşayabilmesi için ben kendime pek şans tanımadım.


Düşüncelerimle, hayatımın arasındaki o güçlü ilişkinin farkına çok geç vardım.


Ben de hayatı, büyük çoğunluklar gibi, aynı anda hem yaşayıp, hem anlayamadım!

Haşim Arıkan

Fotoğraf: Unsplash / Raissa Leticia