Yoksa ben, o kararları bana verdiren bir gücün etkisinde miyim?

Bir yerlere mi yetişmeye çalışıyorum?
Bir şeylerden mi kaçıyorum?

Koştukça nelerden uzaklaşıyorum?
Kaçtıkça nelere yaklaşıyorum?

Gerçek ben’in peşine mi düşmeliyim?
Yoksa önce ben’de sahte olanları mı terk etmeliyim?

Ne olduğumu mu bulmalıyım?
Ne olmadığımı mı keşfetmeliyim?

Hayatı ile ilgili kararları veren ben miyim?
Yoksa ben, bana o kararları verdiren gücün etkisinde miyim?

Yazılmış bir hikayeyi keşfetmek için, bir mücadele veren miyim?
Yoksa, gün be gün yaptığı seçimlerle kendi hikayesini yazan mı benim?

Ben yaşadıklarımın sonucu muyum?
Yoksa yaşadıklarımın sebebi mi benim?

Özgürleşebilmek, farklı deneyimlere kendimi açabilmek için zihnime mi güvenmeliyim?
Zihnin tutsaklığından kendimi kurtardığımda mı özgürleşip, farklı deneyimler yaşayabilirim?

Ben,

Dönüşen miyim?
Dönüştüren miyim?
Dönüşümün kendisi miyim?

Yoksa bunların hepsi mi benim?

Haşim Arıkan

Fotoğraf: Unsplash / Ly Han

Yorumlar

Popüler Yayınlae

Geçmiş olan ben'in, şimdiki ben'den ne istediğini aslında biliyorum!

İnsanın hayatta bir şeylere tutunmaya, zihninde sürekli hayata dair kendini rahatlatacak yeni düşünceler, tanımlar, kayıtlar oluşturmaya gerçekten de ihtiyacı var mıdır? Bir insanın yaşadığı hangi deneyimler doğru, hangi deneyimler yanlıştır? Yaşadığımız deneyimleri doğru ya da yanlış yapan, sürekli geçmişten beslenen zihnimizin, onları dünün filtresinden süzerek yüklediği anlamlar mıdır? Biz her ne kadar hayatımıza dair önemli kararları kendimizin verdiğini zannetsek de; Aslında verdiğimiz o kritik kararlar, biz doğmadan önce hazırlanan reçetemizdeki formüle göre, zamanı geldiğinde zihnimizde sessizce baş veren, hikayemizin kaçıp kurtulamayacağımız kilometre taşları mıdır? Hayatı gerçekten de yaşamış diyebileceğimiz o insan!?

Devamını oku »

Dün, bugün, yarın...

“Dün, bugün, yarın” üçgeni içine sıkıştırdığımız zaman, bizi dünden uzaklaştırırken, aynı hızla da yarınlara doğru yaklaştırıyordu. Yaşananlar, bugün olduğunda, birer anıya dönüşüp düne takılırken, yaşanmak istenenler hayallere asılı bugünden yarınlara doğru uçuşuyordu. Dün bugünün korkusu, yarın bugünün umudu olmaya soyunduruldu. Dünden bugüne sızan korku, yarının umutlarının arasına sessizce kuşkuyu saldı. Kuşku, inancı boğdu, tüm zehirini an’a akıttı. Zehirlenen an, umutlarını yitirip, telaşla, bugünü, düne ve yarına iyice bulaştırdı. Dün, bugünü, eğer farklı bir şey yaparsa hiç bir şeyin bir daha eskisi gibi olamayacağıyla korkuttu. Yarın ise farklı bir şey yapmazsa herşeyin yine düne benzeyeceğiyle. Korkunun iyice esiri olan bugün, telaş içinde yarınlardan aldığı “hayalleri” hızla öğütmeye, onları “asla olamayacaklar” listesine kaydetmeye başladı. Yarının bilinmeyen mutlulukları, dünün bildik acılarına yenik düştü. Seçilmiş yalnızlıklar, öğrenilmiş çaresizliklere d...

Devamını oku »

Otobüsün içindeki son beş kişiydiler...

Son durağa doğru yaklaşan otobüsün içindeki son beş kişiydiler. Otobüsleri hergünkü gibi sıkışmış olan İstanbul trafiğinde adım adım ilerlerken, onlar kendi hallerinde, kendi düşünceleri içinde yüzmekteydiler. Orta kapının tam karsısındaki koltukta oturan siyah tayyörlü kadının gözü kaldırımda annesiyle tartışan genç çocuktaydı. Biraz buruk bir şekilde gülümsedi. “Üzgünüm senin için” dedi içinden. “Maalesef düzen böyle! Sen ne kadar kızsan da, sinirlensen de. Herkes senin için neyin iyi olduğunu, neyi yapman gerektiğini söyleyecek sana. Senin kendi yanıtlarını bulabilmen için inatla sana fırsat, şans tanımayacaklar. Kendi doğrularına inanman için seni hergün daha çok zorlayacaklar. Bir müddet sonra senin de ehlileşme sürecin başarıyla tamamlanmış olacak. Ve onlar seni başarıyla ehlileştirdikleri için kendileriyle gurur duyacaklar.” Orta kapının hemen yanındaki tek kişilik koltukta oturan kısa kızıl saçlı genç kadın elindeki telefona az önce gelen “Seni seviyorum” yazan mesajı okuyunca ...

Devamını oku »

Haşim Arıkan

Bu Blogda Ara