Dedim ya, ben bir insanım!

Düşünüyorum. Öfkeleniyorum..
Düşünüyorum. Seviniyorum.
Düşünüyorum. Korkuyorum.
Düşünüyorum. Mutluyum.

İnsanım!
Bu yüzden de doğal olarak sürekli düşünüyorum.
Deneyimlerimi ancak düşüncelerimle tanımladıktan sonra zihnime kaydedebiliyorum.
Duygularımı, hissettiklerimi ancak düşüncelerimle tanımlayabiliyorum.

İnsanım!
Unutuyorum.
Duygularımı düşüncelerimle benim yarattığımı.

Ve kendi yarattığı canavara yenik düşen, ama bunun farkında olmayan bir kahramanı oynuyorum.

Düşünüyorum.Nefret ediyorum.
Düşünüyorum.Acı çekiyorum.
Düşünüyorum.Endişeleniyorum.
Düşünüyorum.Pişman oluyorum.

Neyim ben?
Sebep miyim?
Sonuç muyum?
Bulamıyorum.

Nasıl olduğumu düşüncelerimle ben mi belirliyorum?
Düşüncelerim mi benim nasıl olduğumu belirliyor?

Kendimin kurbanı mıyım, yoksa celladı mı?
Çözemiyorum!

Vade yavaş yavaş dolarken, ben durmadan yürüyorum.
Düşüncelerimi ilham kaynağı olan bilincime hiç bakmadan, bilincimde sürekli biriken çözümlenmemiş, silinmemiş, incinmeler ve yara izleri ile yürüyorum.
Sorgulamadığım, değiştirmeye çalışmadığım bilincim hep aynı düşünceleri oluşturmaya, aynı düşünceler beni hep aynı duyguları yaşatmaya devam ediyor ve ben durmadan yürüyorum.

Hep aynı duyguların hapsinde;
İsyan ediyorum.
Şikayet ediyorum.
Dünyayı ya da başkalarını suçluyorum.

Suçlu gerçekten onlar mı yoksa ben miyim?
Cevabını bulabilmek için,
Düşünüyorum.

03 Ocak 2009
Haşim Arıkan

Yorumlar

  1. sufi3 Ocak 2009 17:05

    Suç aranırsa bütün suçların sebebi, kötülüklerin kaynağı BİZ'iz galiba.

    YanıtlaSil
  2. Brajeshwari3 Ocak 2009 23:14

    :)

    gülümsüyorum ama düşünmeden...


    ne güzel sorgular bunlar..Cevaba yaklaştırıyor insanı..

    YanıtlaSil
  3. Su4 Ocak 2009 22:59

    Korkuyorum sizden...

    Cevaba yakınız çünkü..

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Birlikte düşünelim ister misin?
Okuduğun satırların sana nasıl ulaştığı, sende nasıl bir etki yarattığı benim için değerli?
Yorumun için şimdiden teşekkürler...
Sevgilerimle,

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bu dünyaya asla öylesine gelmedin. Ve bir gün asla öylesine veda edip gitmeyeceksin...

Resim
Düşündün mü hiç? Seni her sabah yatağından neyin uyandırdığını? Her gün nereye doğru, neden gitmekte olduğunu? Yaşadığın hayatın ne için yaşandığını? Varlığının yaşamın bir yerinde, bir şeyleri hiç değiştirip değiştirmediğini? Adına yaşam denilen bu büyük armağanın sana neden verilmiş olabileceğini? Düşündün mü hiç? Bugüne kadar acaba kimlerin yaşamlarına dokundun? Bu dokunuşlarınla onların hayatında neleri değiştirdin? Sevginle nelerin değerini çoğalttın? Kimlerin seni gördüğünde içi neşeyle doldu? Kimlere her zaman sevip, anlamlarını hiç bir zaman değiştirmek istemeyecekleri neleri sen yaşattın? Kimlerin kendilerini açığa vurabilmelerine, gerçekte kim olduklarını anlayabilmelerine sen yardım ettin? Kimler senin mutluluğunu görüp, kendi mutlulukları için cesaretlendi? Kimler senin sayende kalplerindeki gerçek duyguların o muhteşem enerjisini hissetti? Düşündün mü hiç? Varlığınla, eylemlerinle dünyada nasıl bir fark yarattın? Hangi gerçekliklerin yaratılışında sen ...
Devamını oku »

BİTTİ...

Bakıyorum da yaklaşık iki yıl, dört ay olmuş, sana “İnandığım Masallar” ı anlatmaya başladığım o ilk günden, bugüne. Sen ilk ne zaman bulup okumaya başladın onları bilmiyorum. Aslında onları ne zaman okumaya başladığının bir önemi var mı ki? Bu satırları şu an okuyorsan, zaten seninle bir şekilde, bir gün birbirimize dokunmuşuz demektir. Ne düşünüyorum biliyor musun? İnsanı bulunduğu en son an’a taşıyan, acaba tercihleri midir yoksa vazgeçişleri midir? Ne dersin? Sence bizi buraya, bu an'a hangisi taşıdı acaba? Senin bu satırları okuman bir tesadüf müydü? Yoksa kaçınılmaz bir şey miydi? Kimbilir, belki de seninle şu an unuttuğumuz bir zaman da, bunun için sözleşmiştik? Ne dersin? Düşünüyorum da ne çok şey konuştuk seninle? Bakma konuştuk dediğime, lafın gelişi işte. Çoğu zaman monologdu yaptığımız farkındayım. Ben yazdım. Sen okudun. Ara, sıra söyleyecek bir sözün olduğunda bana kelimelerini, cümlelerini bıraktın yada hiç bırakmadın. Sana daha önce hiç bahsetmiş miydim bilmiyorum? ...
Devamını oku »

Geçmiş olan ben'in, şimdiki ben'den ne istediğini aslında biliyorum!

Resim
  İnsanın hayatta bir şeylere tutunmaya , zihninde sürekli hayata dair kendini rahatlatacak yeni düşünceler, tanımlar, kayıtlar oluşturmaya gerçekten de ihtiyacı var mıdır? Bir insanın yaşadığı hangi deneyimler doğru, hangi deneyimler yanlıştır? Yaşadığımız deneyimleri doğru ya da yanlış yapan, sürekli geçmişten beslenen zihnimizin, onları dünün filtresinden süzerek yüklediği anlamlar mıdır?   Biz her ne kadar hayatımıza dair önemli kararları kendimizin verdiğini zannetsek de;   Aslında verdiğimiz o kritik kararlar, biz doğmadan önce hazırlanan reçetemizdeki formüle göre, zamanı geldiğinde zihnimizde sessizce baş veren, hikayemizin kaçıp kurtulamayacağımız kilometre taşları mıdır?   Hayatı gerçekten de yaşamış diyebileceğimiz o insan!?
Devamını oku »