Her şeyden, herkesten biraz uzaklaşmaya…
Çatışmadan, çekişmeden, yargılamadan kendimle konuşmaya, kendimi anlamaya çalışmaya…
Bu aralar ne çok ihtiyacım var sessizliğe…
Ruhumu, yüreğimi, bedenimi yeniden dengelemeye…
İçimde biriken geçmişin tortularıyla vedalaşırken, yüreğimin yeninin coşkusu, heyecanı ile titremesine…
Güçlü, cesur görünmeye çalışmak yerine, kendimi güçlü ve cesur hissedebilmeye…
Rol yapmaktan gerçekten var olmaya geçebilmeye…
Bu aralar ne çok ihtiyacım var sakinliğe…
Hiç bir şeye yetişmek için acele etmemeye…
Hiç bir şeyi oldurmak için mücadele etmemeye…
Hiç bir şey için kendimi zorunluymuşum gibi hissetmemeye…
“Daha iyi bir yarın”a odaklanmaktan vazgeçip “anlamlı, mutlu bir bugün” yaşayabilmeye…
Bu aralar ne çok ihtiyacım var kendime...
Ona, sanki ilk defa karşılaşıyormuşuz gibi ön yargısız bakabilmeye…
Ona olan sevgimi yüreğimde yoğun bir şekilde hissedebilmeye…
Bu aralar ne çok ihtiyacım var…
Bellekten yansıyan ben yerine gerçek ben’i görebilmeye…
Ona sahip çıkabilmeye…
Kendimi sırf ben olduğum için sevebilmeye.
Haşim Arıkan
Fotoğraf: Unsplash / Theo Laflamme
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder