Aramızdaki tek fark ise kendimize, hayata dair düşüncelerimiz! Gerçek olarak neyi kabul ettiğimiz!

Uzun uğraşlarım sonunda akşam bir yerde bir şeyler içip sohbet etmek için onu ikna ediyorum. Ona ve onun samimiyetine, doğal bilgeliğine bu aralar çok ihtiyacım var aslında… 

Bir kafeye oturup içeceklerimizi sipariş ettikten sonra direkt konuya giriyorum.

Karmakarışığım bu aralar. Kafamın içi de hayatım gibi karmakarışık. 

Kendimi sanki düşünce bulutlarının içinde kaybolmuş gibi hissediyorum. Kafamın içinde sürekli bir mırıltı, bir faaliyet var. Kendimle, hayatımla ilgili bir sürü cevapsız soru, bir yığın zayıf düşünce sürekli uçuşup duruyor beynimin içinde.

Kendimi bu durumdan nasıl kurtarabilirim? Eğer bildiğin bir sır varsa ne olur bana söyle.

Her zamanki samimiyetiyle, dostane bir tavırla elini elimin üstüne koyup, gözlerimin içine bakarak bana gülümsüyor. 

Biliyor musun?  Bence senin tek bir sorunun var aslında. O da bir türlü kendine güvenememen. İhtiyacın olan tüm bilgiye, kendini bilişe sen de sahipsin. Lütfen kendine sana kendini kanıtlaması için şans ver.  Yaptığın sorgulamalara bilincinle, kalbinle, tüm varlığınla katıl. Kendine bir soru yönelttikten sonra, onun senin içine işlemesine, mayalanmasına biraz izin ver.  

Sen de göreceksin ki aslında kendinle ilgili aradığın cevaplara ulaşmak için, dürüst bir senden başka hiç kimseye ihtiyacın yok.

Söyler misin? Ben sen de olmayan neyi sana gösterebilirim ki? “

Eminim ki ben zihnimdeki düşünce bulutları içinde kendimi bu kadar kaybolmuş, çaresiz hissederken, o bulutların arasından sıyrılıp, gökyüzünün, güneşin, ayın, yıldızların tadını çıkarıyor.

Aramızdaki tek fark ise kendimize, hayata dair düşüncelerimiz!

Gerçek olarak neyi kabul ettiğimiz. 

Neyin gerçek olduğunu düşündüğümüz!

Haşim Arıkan

Fotoğraf:  Unsplash / Mazda Mehrad