İçerikler kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz, alıntı yapılamaz. 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu çerçevesinde tüm hakları saklıdır.

Hayat gerçekten de böyle mi yaşanmalı sence?

Düşündün mü hiç?
Doğduğun günden bugüne, içinde yaşadığın toplumla nasıl her gün biraz daha burularak sarmal hale geldiğini, getirildiğini.
Gerçekten de olması gereken bu mu sence?
Sürekli birilerine bağımlı olarak yaşamak! Kendini sürekli başkalarında aramak! En değerli, en önemli ilgilerini hep başkalarının içine yerleştirmek!
Kendi bireysel beynini kullanmak yerine,birbirinin kopyası hayatlar yaşamaya çalışmak!
Kendi ruhunun sana yetemeyeceğinden korkmak!
Attığın, atacağın her adımda sürekli başkalarının onayına, onlardan gelecek motivasyona ihtiyaç duymak!

Farkında mısın?
Nasıl da kuvvetli bir ağ oluşmuş çevrende.
İplerin bir ucu sana bağlı. Diğer uçları ise, herkesin elinde.
Herkes senin efendin. Sen kendinden sürgün, gönüllü bir köle.

Kendine sordun mu hiç?
Benim bugüne kadar hiç gerçek kişisel bir arzum oldu mu, ben bugüne kadar diğer insanlardan hiç etkilenmeden, onların beğenilerini önemsemeden, sırf içimden geldiği için, neler hayal ettim, neler arzuladım diye?

Merak etmiyor musun hiç?
Ben neden hep acı çekiyorum? Neden bir türlü mutlu olamıyorum diye.
Neden sürekli, beğenilmeye, sevilmeye, dikkat çekmeye, hayranlık duyulmaya, etrafımdakileri etkilemeye, ……… çalışıp, yaptığım her şeyi hep başkalarına göstermeye, onlar tarafından fark edilmeye, onaylanmaya ihtiyaç duyuyorum diye.

Özgün bir hayat yerine, elden düşme bir hayat yaşamak!

Şimdi kapat gözlerini ve sıfırdan hayal etmeye çalış bütün herşeyi.
Kendini bu dünya da yapayalnız, bir başınaymış gibi...
Hiç kimseye dokunmamış, hiç kimse tarafından dokunulmamış, hiç kimseye bakmamış, başkalarından tek bir sufle almamış gibi...
Sana öğretilen, o aslında olmayan kollektif bir beyinle, toplumsal kimliğinle değil, kendi bireysel kimliğinle, kendi özgür beyninle, hakkını vererek bir kere daha düşün hepsini.

Ve cevabını ver, cevabını sadece senin duyabileceğin bir sessizlikle.

İnsanın kendi ruhu, öz benliği yetemez mi kendine?

10 Mayıs 2008
Haşim Arıkan

Size özel bir davetim var!

Size özel bir davette bulunsam!

Sizi, herşeyin dörtdörtlük olduğu özel bir sinema salonunda, sadece size özel bir gösterimin yapılacağı çok özel bir filme davet etmek istesem, bana ne cevap verirsiniz? İnanmayacaksınız belki ama, seyredeceğiniz filmin başrol oyuncusu da sizsiniz! Film hayatınızın bugüne kadar ki en özel anlarından oluşuyor. Bu yüzden de karşınızdaki o büyük beyaz perde de, kendinizi en doğal halinizle seyredeceksiniz. Harika bir şey değil mi bu?

Yalnız baştan kabul etmeniz gereken bir şart var ki; o da filmi sonuna kadar seyretmek zorundasınız. Film bitmeden salonu asla terk edemezsiniz.

Ne diyorsunuz? Teklifimi kabul ediyor musunuz? Filminizi izlemeye gelecek misiniz? Konusunu mu merak ettiniz? Film, diğer insanlarla yaşadığınız ilişkilerden derlenmiş bir film, size ait çok özel yakın çekimler içeriyor, kesinlikle gördükleriniz karşısında sizi şaşkına çevirecek bir film.

Acaba gerçekten mümkün olabilseydi böyle bir şey;

Kendinizi o koskoca beyaz perde de, karşınızdaki insanlara yalan söylerken, onları aldatırken yada onlara haksızlık yaparken seyretmeye dayanabilir miydiniz?
Benliğinizin gizli ve erişilmez sandığınız en kuytu köşelerindekiler, tavan arasında en karanlık köşelerde sakladığınız anılarınız, o büyük beyaz perdeye yansıdığında neler hissederdiniz?
Bugüne kadar sergilediğiniz ikiyüzlülük perdesi tamamen ortadan kalktığında, herşey tüm çıplaklığıyla gözünüzün önünde canlandığında, gizlenme olanağınız artık kalmadığında neler hissederdiniz?
Kimbilir belki de çaldıklarıyla suçüstü yakalanan bir hırsız gibi kalakalırdınız ortada.

Çok acı verir miydi bu seyrettikleriniz size?
Yoksa siz bu acıyı hissetmek için böyle bir filme ihtiyaç duymayanlardan mısınız?
Bu acıları siz zaten çekiyor musunuz?
Geçmişte ki hatalarımızdan dolayı utanmak, pişman olmak, suçluluk duymak ve sürekli acı çekmek bu yaptıklarımızın doğal bir sonucu zaten değil mi?
Bunları yapanların sonunun zaten böyle olması gerekiyor değil mi?
Hepimize böyle öğretilmedi mi?
Kulaklarımıza sürekli bu fısıldanmıyor mu hala?
Ben mi yanılıyorum yoksa?

Peki düşündünüz mü hiç acaba hayat ne diyor bize bu konuda?
Hala bir müdahale şansı veriyor mu benliğimizin bu kabuk tutmuş yaralarına?

Hayat, asla değiştirmemize izin vermediği geçmişimizle ilgili olarak her zaman iki tane seçenek sunuyor bizlere.
Ya geçmişten benliğimize takılan bu kıymıklarla, utanç, pişmanlık, suçluluk duyguları ile kavrula kavrula acı çekerek yaşamaya devam edeceğiz.
Ya da zihnimizi, yüreğimizi, ruhumuzu etkileyen bütün yaşadıklarımıza eşit davranmayı, onları sevmeyi, yürekten affetmeyi ve sahip çıkabilmeyi öğrenerek, yaşadığımız herşeyin gerekli olduğu için yaşandığına dair kabullenişimizin getirdiği iç huzuru hissedeceğiz.

Sizce bu ikisinin dışında hayat başka bir seçenek daha sunuyor mu bizlere?

03 Mayıs 2008
Haşim A.

Bumerang - Yazarkafe
Related Posts with Thumbnails
Copyright © 2006-2015 Haşim Arıkan

İçerikler kaynak gösterilmeksizin kopyalanamaz, alıntı yapılamaz.
Alıntılanan sadece yazıya aktif link verilerek kullanılabilir.
5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu çerçevesinde tüm hakları saklıdır.
Bu blogda yer alan tüm müzik, fotoğraf ve diğer telif hakkı içeren içerikler salt tanıtım amaçlıdır.

İletişim-1: inandigimmasallar@yahoo.com
İletişim-2: hasimarikan@hasimarikan.com